توصیه شهید مدنی به شیخ احمد کافی، او را به احیاگر پرآوازه دعای ندبه بدل کرد
به توصیه و مأموریت ویژه شهید آیتالله مدنی، احمد کافی مأمور شد در صحن مطهر امام حسین (ع) دعای کمیل را قرائت کند و در مدرسه سید، آیین دعای ندبه را برپا دارد؛ مسیری که بعدها نام او را به عنوان احیاگر پرآوازه دعای ندبه در سراسر ایران ماندگار کرد.
زندگی و خاستگاه
به گزارش روزباتو، حجتالاسلام حاج شیخ احمد کافی خراسانی از نامآورترین، محبوبترین و اثرگذارترین وعاظ و روضهخوانان شیعه در تاریخ معاصر ایران بود؛ چهرهای که در دهههای چهل و پنجاه خورشیدی با بیان پرحرارت و نفوذ کلام خود خوش درخشید.
او در اواخر سال ۱۳۱۳ شمسی، همزمان با نخستین روز ربیعالاول ۱۳۵۳ قمری در شهر مقدس مشهد و در خانوادهای سرشار از معنویت چشم به جهان گشود. پدرش، میرزا محمد کافی، فرزند حاج میرزا احمد کافی یزدی، از عالمان زاهد و پاکنهاد بود که برای مجاورت با آستان علی بن موسیالرضا (ع) از یزد به مشهد مهاجرت کرده بود.
آغاز تحصیل و ورود به مسیر علوم دینی
احمد که دومین فرزند خانواده بود، از همان کودکی هوش سرشار و قریحهای ممتاز در فراگیری معارف دینی نشان داد. تحصیلات ابتدایی خود را در سال ۱۳۲۷ در دبستان ایمانی مشهد آغاز کرد و همزمان با آموزش نوین، قدم در مسیر پر برکت علوم حوزوی گذاشت. نخستین پایههای علمی و دینی را نزد پدر فرزانهاش آموخت و چنان شیفته این وادی شد که در سال ۱۳۳۳ رسماً وارد مدرسه علمیه نواب مشهد گردید تا در فضای پرثمر حوزه این شهر، دروس مقدماتی و ادبیات عرب را به کمال برساند.
هجرت به نجف و بهرهگیری از مراجع
شوق فراوان برای کسب معارف عمیق اسلامی و مجاورت با اعتاب مقدسه، او را در سال ۱۳۳۹ شمسی، در سن هجده سالگی، رهسپار حوزه کهن و بزرگ نجف اشرف کرد. احمد کافی پنج سال در مدرسه آیتالله سید محسن حکیم اقامت گزید و با تلاشی ستودنی، جان خود را از محضر استادان بزرگ فقه و اصول سیراب ساخت. در این دوره طلایی، پای درس مراجع و اساتید نامداری چون آیتالله سید ابوالقاسم خویی، آیتالله سید محسن حکیم، آیتالله سید محمود شاهرودی، آیتالله حسین راستی کاشانی و مجاهد نستوه، شهید سید اسدالله مدنی تبریزی نشست.
پختگی علمی و گرایش به منبر
در فضای علمی و معنوی نجف، ابعاد شخصیتی او شکل گرفت؛ خطیبی که سخنش برآمده از ژرفای معرفت حوزوی و سرشار از ارادت خالصانه به اهلبیت (ع) بود. از همان آغاز، دلبسته مجالس سیدالشهداء (ع) و احیای شعائر دینی شد و همین شور درونی او را به سمت منبر و وعظ کشاند تا پیام معارف اهلبیت (ع) را به زبان ساده و اثرگذار به دلها برساند.
توصیه شهید مدنی و احیای دعای ندبه
به توصیه صریح و مأموریت ویژه شهید آیتالله مدنی، احمد کافی مأمور شد در صحن مطهر امام حسین (ع) دعای کمیل را قرائت کند و در مدرسه سید، آیین دعای ندبه را برپا سازد. این مأموریت که از دل حوزه نجف آغاز شد، دریچهای تازه به روی او گشود و بعدها به شاخصترین وجهه تبلیغی او بدل شد؛ تا آنجا که در ایران، به عنوان احیاگر پرآوازه دعای ندبه شناخته شد.
این مسیر، پیوندی عمیق میان روحیه منبری او و احیای سنتهای دعایی پدید آورد؛ پیوندی که هم بر نفوذ کلامش افزود و هم پایگاه مردمی او را استوارتر کرد. چنین بود که نام احمد کافی با صبحهای جمعه و نوای پرشور دعای ندبه گره خورد و در حافظه جمعی مشتاقان مهدویت ماندگار شد.