در این تحلیل، به نقل از منابع معتبر، تاکید شده است که ابن‌سینا معتقد است که دستگاه فلسفی‌اش بر پایه‌ی دو اصل اساسی استوار است: «وجود» (وجود) و «ماهیت» (ذات). وی بر این باور است که این دو اصل، پایه‌های فهم و درک جهان هستند و بین آن‌ها رابطه‌ای دیالکتیکی برقرار می‌کند. ابن‌سینا بر این باور است که حقیقت وجود، درک عمیق‌تری نسبت به شناخت ماهیت است و بر این اساس، بر پیوند بین عقل برهانی و شهود باطنی تاکید می‌ورزد. همچنین، بر آن است که معرفت الهی و رازهای ملکوت، از مسیر شهود و تجربه‌ی شخصی قابل دست‌یابی است اما باید در کنار اصول علمی و منطقی قرار گیرد. این رویکرد، تنشی در فلسفه اسلامی ایجاد می‌کند که هنوز هم در مباحث فکری معاصر مطرح است. از سوی دیگر، ابن‌سینا بر این باور است که حقیقت، در وحدت میان عقل و شهود نهفته است و درک این اتحاد، لازمه‌ی فهم حقیقت مطلق است.

همچنین، بر اساس دیدگاه‌های مطرح در منابع، ابن‌سینا معتقد است که عقل برهان‌گر و شهود، هر دو مکمل هم هستند و نمی‌توان آن‌ها را جدا از یکدیگر تصور کرد. وی تاکید می‌کند که هر دوی این حوزه‌ها، مسیرهای متفاوت ولی هم‌پوشان در کشف حقیقت‌اند. این دیدگاه، بر اهمیت تلفیق علم و عرفان در فلسفه و درک عمیق‌تر حقیقت تاکید دارد و در مباحث مدرن، به عنوان یکی از پایه‌های نظریه‌های پایداری و توسعه‌ی فلسفه اسلامی مورد بررسی قرار می‌گیرد.

در نتیجه، دیدگاه‌های ابن‌سینا درباره‌ی رابطه‌ی عقل و شهود، نشانگر یک نظریه‌ی جامع و چندجانبه است که سعی دارد مرزهای میان عقل برهانی و شهود باطنی را کمرنگ‌تر کند و بر اتحاد و هماهنگی میان این دو تاکید دارد. این نظریه، تاثیر عمیقی بر فلسفه و عرفان اسلامی گذاشته است و هنوز هم در مباحث فلسفی معاصر، جایگاه مهمی دارد و منبعی غنی برای پژوهش‌های عمیق در حوزه‌های کثرت‌گرایی و وحدت‌گرایی است.