خسروپناه: دیدار رهبر شهید با نخبگان دانشگاهی بیش از حوزویان اهمیت داشت

خسروپناه: رهبر شهید بیش از حوزویان با نخبگان دانشگاهی دیدار داشتند

به گزارش روزباتو، حجت‌الاسلام عبدالحسین خسروپناه گفت: برخی طلاب گله می‌کنند که چرا رهبر معظم هر سال با نخبگان و دانشگاهیان نشست‌های مستمر دارند اما با حوزویان کمتر؛ پاسخ روشن است: دغدغه نخست ایشان پیشرفت علم و فناوری و حل مسائل کشور بود؛ به‌همین دلیل پیشران‌های علمی و فناورانه را در اولویت قرار می‌دادند.

نشست حکمت‌بنیان و تاکید بر یاد شهدا

در یک نشست حکمت‌بنیان با حضور جمعی از اساتید، دانشجویان و مسئولان در دانشگاه جامع علمی‌کاربردی، خسروپناه ضمن بزرگداشت مقام شامخ شهدا، به‌ویژه شهدای دانشگاه، یاد و خاطره آنان را مایه حیات روح و معنویت جامعه خواند و تأکید کرد: زنده نگه داشتن نام شهدا، جامعه را نسبت به مسیر درست حساس و هوشیار نگه می‌دارد.

او با اشاره به فلسفه یادآوری شهدا اظهار داشت: گاهی جسم انسان از میان می‌رود اما راه و منش او نیز ممکن است به فراموشی سپرده شود؛ برای آنکه روح جامعه زنده بماند، یکی از مؤثرترین راه‌ها، یاد شهداست. به‌خصوص چهره‌هایی که در رأس حکمرانی و علم قرار داشتند، الگوهایی زنده‌اند که هرچه درباره آنان سخن بگوییم، هنوز به عمق شخصیتشان نرسیده‌ایم.

جامعیت کم‌نظیر: فقیه، فیلسوف و سیاستمدار جهانی

دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی با ترسیم ابعاد شخصیتی رهبر شهید گفت: در حوزه‌های علمیه، عالمان بزرگی داریم که در فقه، حدیث، فلسفه و عرفان برجسته‌اند؛ اما آن‌که علاوه بر جامعیت در علوم اسلامی، سیاستمداری قَدَر باشد و جهان بر مدیریت او اذعان کند، اندک است. از آن نادرتر، شخصیتی است که علاوه بر تسلط بر علوم حوزوی، بر مرزهای دانش و نیازهای زمانه، اشراف حکمرانه داشته باشد.

وی افزود: این رهبر فرزانه فقط به فقه و اصول اکتفا نمی‌کرد؛ تاریخ، روابط بین‌الملل و حوزه‌های نوپدیدی مانند سلول‌های بنیادی، هوش مصنوعی، کوانتوم و فناوری‌های نوین را پیوسته رصد می‌کرد. حتی در دورانی که فرصت‌ها اندک بود، برنامه منظم دیدار با نخبگان و دانشگاهیان داشت تا تصویر دقیق‌تری از روندهای علمی کشور و جهان به دست آورد؛ برخی طلاب از این رویه گلایه می‌کردند، اما واقعیت این بود که ایشان پیشرفت علمی و فناورانه را اولویت اول می‌دانستند.

تفکیک میان تسلط دانشی و تسلط حکمرانه

خسروپناه با طرح این پرسش که آیا یک رهبر دینی باید مانند استاد تمام فیزیک کوانتوم جزئیات فرمول‌ها را بداند، توضیح داد: باید میان «تسلط دانشی» و «تسلط حکمرانه» تفاوت قائل شد. تسلط دانشی یعنی ورود عمیق به مفاهیم، مباحث و جزئیات فنی یک حوزه؛ اما تسلط حکمرانه یعنی شناخت مسائل راهبردی، کارکردها و نیازهای ملی و آگاهی از اینکه هر فناوری یا علم چگونه می‌تواند به امنیت، اقتصاد و پیشرفت کشور خدمت کند.

او ادامه داد: هنر بزرگان ما این بود که بدون گرفتار شدن در جزئیات فنی، راهبردها و اولویت‌های کلان را تعیین می‌کردند؛ از نخبگان می‌خواستند در آن مسیر حرکت کنند و خود، پیگیری مستمر نتایج را بر عهده داشتند. به این ترتیب، حلقه سیاستگذاری، اجرا و ارزیابی به هم متصل می‌شد و علم در خدمت حل مسائل واقعی مردم قرار می‌گرفت.

اولویت‌های علمی؛ از فقه و فلسفه تا فناوری‌های نوین

به گفته وی، در حوزه‌های علمیه، بزرگان بسیاری داریم که در فقه، حدیث، فلسفه و عرفان سرآمدند؛ اما ترکیب این جامعیت با فهم عمیق از اقتضائات حکمرانی و تحولات روز جهان، کم‌سابقه است. رهبر شهید علاوه بر علوم حوزوی، بر دانش روز و نیازهای زمانه تسلط داشت و می‌دانست کدام فناوری‌ها می‌توانند به مزیت‌های راهبردی کشور تبدیل شوند.

او تصریح کرد: این نگاه سبب شد ریل‌گذاری‌های مهمی در حوزه‌های دانش‌بنیان، فناوری‌های نوپدید، هوش مصنوعی، محاسبات کوانتومی و زیست‌فناوری صورت گیرد. هدف، صرف آشنایی نظری نبود؛ بلکه پیوند دادن علم با تولید، خلق فناوری و تقویت امنیت و اقتدار ملی بود.

چرایی دیدارهای منظم با نخبگان دانشگاهی

خسروپناه با اشاره به پرسش‌های مطرح‌شده از سوی برخی حوزویان گفت: جلسات مستمر با نخبگان دانشگاهی برای دریافت گزارش‌های به‌روز، فهم روندهای جهانی و تشخیص نیازهای کشور ضروری بود. این ارتباط هدفمند، به طراحی سیاست‌های دقیق، اولویت‌گذاری پژوهشی، و هم‌افزایی میان دانشگاه، صنعت و دستگاه‌های اجرایی کمک می‌کرد.

او افزود: رهبر شهید باور داشت که سیاستگذاری علمی و فناورانه بدون شنیدن حرف کارشناسان، داده‌های میدانی و ارزیابی‌های مستقل ممکن نیست. به همین دلیل، با جوانان نخبه انس داشت، نهضت تولید علم را مطالبه می‌کرد و از پروژه‌های راهبردی که می‌توانستند گرهی از مشکلات مردم بگشایند، حمایت می‌نمود.

به گزارش روزباتو، خسروپناه در پایان با تأکید بر ادامه این مسیر خاطرنشان کرد: امروز نیز تفکیک میان تسلط دانشی و تسلط حکمرانه، کلید تحقق حکمرانی کارآمد علم است؛ باید همزمان که به عمق تخصص‌ها احترام می‌گذاریم، چشم‌انداز ملی را روشن نگه داریم، اولویت‌ها را دقیق بچینیم و پیشرفت علمی را به رفاه، امنیت و عزت جامعه پیوند بزنیم.