کودک بیش فعال یا مبتلا به ADHD، کودکی است که در تمرکز، توجه و کنترل رفتارهای تکانشی خود مشکل دارد. این اختلال در کودکان شایع است و حدود 5 تا 10 درصد از کودکان را تحت تاثیر قرار می دهد.
علائم بیش فعالی:
بی‌توجهی: کودک در توجه به جزئیات مشکل دارد، به راحتی حواسش پرت می‌شود، و به نظر می‌رسد که به حرف‌های دیگران گوش نمی‌دهد.
بیش فعالی: کودک بیش از حد معمول فعال است، نمی‌تواند برای مدت طولانی در یک جا بنشیند، و دائماً در حال حرکت است.
تکانشگری: کودک قبل از فکر کردن عمل می‌کند، صبر و تحمل کمی دارد، و به طور ناگهانی و بدون فکر کردن اقدام می‌کند.
انواع بیش فعالی:
نوع غالب بی‌توجهی: این نوع با علائمی مانند بی‌توجهی، حواس‌پرتی و فراموشکاری مشخص می‌شود.
نوع غالب بیش فعالی-تکانشگری: این نوع با علائمی مانند بیش فعالی، تکانشگری و بی‌قراری مشخص می‌شود.
نوع ترکیبی: این نوع با علائم هر دو نوع غالب بی‌توجهی و غالب بیش فعالی-تکانشگری مشخص می‌شود.
علل بیش فعالی:
علت دقیق بیش فعالی هنوز مشخص نیست، اما عوامل ژنتیکی و محیطی در بروز آن نقش دارند.
تشخیص بیش فعالی:
تشخیص بیش فعالی توسط متخصصان روانشناسی و با استفاده از مصاحبه با والدین و کودک، و همچنین تست‌های روانشناسی انجام می‌شود.
درمان بیش فعالی:
درمان بیش فعالی معمولاً شامل ترکیبی از درمان‌های دارویی و غیردارویی است.
درمان‌های دارویی:
داروهای محرک مانند ریتالین و متیل‌فنیدات می‌توانند به بهبود علائم بیش فعالی کمک کنند.
درمان‌های غیردارویی:
درمان‌های غیردارویی مانند رفتاردرمانی، آموزش مهارت‌های اجتماعی، و تغییر در سبک زندگی می‌توانند به بهبود علائم بیش فعالی کمک کنند.
نکاتی برای والدین کودکان بیش فعال:
صبور و comprensivo باشید.
برای کودک خود برنامه‌ریزی روزانه داشته باشید.
به کودک خود کمک کنید تا مهارت‌های خود را سازماندهی کند.
به کودک خود کمک کنید تا از حواس‌پرتی‌ها دوری کند.
به کودک خود فعالیت‌های فیزیکی کافی بدهید.
به کودک خود غذای سالم و مغذی بدهید.
به کودک خود خواب کافی بدهید.
از گروه‌های حمایتی برای والدین کودکان بیش فعال استفاده کنید.
در صورت مشاهده علائم بیش فعالی در کودک خود، به یک متخصص روانشناسی مراجعه کنید.